Czy ja też mogę kogoś „sfomować”?

Są wakacje: trwa sezon urlopowy, wypełniony wyjazdami, beztroskimi spotkaniami z najbliższymi, wieczornymi wyjściami i wszystkim tym, co jest definicją dobrze spędzonego czasu. Kto z nas nie odczuwa wtedy przemożnej chęci podzielenia się tym w sieci, na przykład w mediach społecznościowych?

Okazuje się, że całkiem spora grupa potrafi oprzeć się presji zamieszczania w internecie szczegółowej dokumentacji z wakacji. Relacjonowanie dobrze spędzanego czasu nie jest istotne dla prawie połowy ogółu internautów powyżej 15 r.ż., i niemal dla wszystkich osób z niskim FOMO. Potrzeba chwalenia się rośnie wraz ze wzrostem odczuwania lęku przed odłączeniem.

Co ciekawe, takimi informacjami w sieci częściej dzielą się mężczyźni (19%) niż kobiety (11%) oraz single/singielki (19%) i osoby pozostające w związkach nieformalnych (21%). Rzadziej o dobrze spędzanym czasie sprawozdają rozwodnicy (10%), wdowcy/wdowy (5%) i zamężne/żonaci (11%). Widać także prawidłowości dotyczące wieku: młodsi chętniej dzielą takimi wieściami (27% w grupie 15-24 lata), a wraz z wiekiem chęć udostępniania szczegółów z własnego życia spada (21% dla 25-34 lata; 18% dla 35-44 lata i poniżej 10% dla osób powyżej 45 lat). Potrzeba ta jest także mniejsza w grupie badanych o najwyższym poziomie edukacji (25% z wykształceniem zawodowym, 17% ze średnim i 13% z wyższym) i wśród osób, które zakończyły edukację na szkole podstawowej (5%).

Nie da się ukryć, że o dobrym spędzaniu czasu piszą głównie osoby wysoko sfomowane, młode, ze słabszym wykształceniem. Może się za tym kryć nie tylko potrzeba przynależności i np. chęć „pokazania się” własnej grupie odniesienia, ale także autokreowanie wizerunku w sieci, polegające na celowym doborze określonych, godnych do pozazdroszczenia, treści. Wynikać to może też z silnej chęci zredukowania stresu nagromadzonego np. w wyniku oglądania czyichś profilów społecznościowych. Odpowiedzią na sfomowanie bywa więc zamieszczanie własnych materiałów, które finalnie mogą fomować innych. Tak oto koło zamyka się, pokazując, że Fear of Missing Out to nie tylko przyczyna, ale i skutek nadmiarowego korzystania z internetu (w tym social mediów).